jakie witaminy możesz pić z d3


Zastanówmy się, jak przyjmować witaminę D, biorąc pod uwagę jej zgodność z innymi substancjami.

Kalcyferol i jego liczne metabolity, zwane potocznie „witaminą D”, biorą udział w kilkudziesięciu reakcjach biochemicznych w organizmie. Jednocześnie ilość witaminy D, która pojawia się w zwykłym pożywieniu i jest syntetyzowana w skórze pod wpływem promieni ultrafioletowych, nie wystarcza do zaspokojenia wszystkich potrzeb ludzkiego organizmu, dlatego wielu osobom zaleca się przyjmowanie suplementów z kalcyferolem w celach profilaktycznych lub terapeutycznych. Jak przyjmować witaminę D ze względu na jej kompatybilność z innymi substancjami?

Zgodność i niekompatybilność: jak się nie pomylić?

Witamina D ma dość złożoną budowę chemiczną, ponadto w swojej budowie cząsteczki kalcyferolu i jego metabolitów przypominają cząsteczki hormonów. Dlatego w literaturze medycznej witamina D jest często nazywana nawet prohormonem. Być może właśnie z tą okolicznością wiąże się tak wysoka aktywność kalcyferolu w organizmie człowieka i wiele funkcji, które spełnia. Jednak im więcej funkcji spełnia w organizmie substancja, tym aktywniej współdziała z innymi substancjami, w szczególności z innymi witaminami, minerałami i lekami. Niektóre z tych leków wzmacniają pozytywne działanie witaminy D, sprzyjają jej wchłanianiu i maksymalizują jej właściwości. Inne leki mogą zmniejszyć prawdopodobieństwo zatrucia w przypadku przedawkowania witaminy D, a także zmniejszyć ryzyko jego skutków ubocznych.

Główne grupy substancji i leków, które w taki czy inny sposób oddziałują z witaminą D:

Efekt Substancje i preparaty
Zalecany jest wspólny odbiór Wapń, fosfor, magnez, kwasy tłuszczowe omega-3, witamina K2
Pomóż zneutralizować skutki uboczne Witaminy z grupy B (B1, B2, B5, B6), grupa witamin o działaniu przeciwutleniającym (A, E, C)
Zakłóc wchłanianie i przyswajanie Preparaty żelaza, witamina E w wysokim stężeniu, oleje mineralne, leki przeciwgruźlicze (ryfampicyna, izoniazyd), niektóre leki na padaczkę, niektóre leki nasenne (seria barbiturowa), spalacze tłuszczu (orlistat)
Zwiększ skutki uboczne Glikozydy nasercowe, niektóre leki moczopędne (seria tiazydowa: furosemid, hipotiazyd), leki zobojętniające sok żołądkowy zawierające magnez

Pozostałe substancje są neutralne dla witaminy D, ich spożycie nie może być w żaden sposób regulowane w stosunku do spożycia kalcyferolu.

Preparaty, które zaleca się przyjmować razem z witaminą D.

Witamina D bierze udział w wymianie wapnia, fosforu, magnezu. W związku z tym spożycie kalcyferolu jednocześnie z tymi minerałami ma podwójną korzyść: organizm natychmiast otrzymuje zarówno właściwe substancje mineralne, jak i środki zapewniające ich włączenie w reakcje biochemiczne. Jednocześnie wapń i fosfor jako „towarzysze” witaminy D znane są od dawna, istnieją nawet złożone preparaty wapnia i kalcyferolu, a znaczenie przyjmowania magnezu jest często pomijane. Magnez zmniejsza również ryzyko osteoporozy, aw połączeniu z kalcyferolem znacząco stymuluje metabolizm tego ostatniego. Wiadomo, że przy odpowiednim spożyciu magnezu organizm potrzebuje niższej dawki witaminy D, aby ją nasycić. Jeśli nie ma wystarczającej ilości magnezu, witamina D gromadzi się w organizmie bez wchodzenia w reakcje biochemiczne.

Witamina K2 (menachinon) – kolejny nieznany „towarzysz” witaminy D, że organizmowi przydatne jest przyjmowanie tych witamin razem, okazało się stosunkowo niedawno. Faktem jest, że witamina K2 bierze również udział w metabolizmie wapnia. Kiedy przyjmuje się witaminę D, wzrasta poziom białek zależnych od K2 potrzebnych do transportu wapnia we krwi. Ale bez wystarczającego spożycia menachinonu w organizmie białka te nie są aktywowane i nie wchodzą w interakcje z wapniem. Ponadto przy niedoborze K2 witamina D może mieć toksyczny wpływ na organizm. Zwykle witamina K2 przedostaje się do organizmu wraz z pożywieniem i jest jednocześnie wytwarzana przez mikroflorę jelitową, ale gdy zachwiana jest jej naturalna równowaga, produkcja menachinonu spada. Co więcej, nawet przy normalnym funkcjonowaniu mikroflory jelitowej witamina K2 zwykle nie wystarcza

Dlatego też oprócz witaminy D zaleca się przyjmować dziennie ok. 100-120 mcg witaminy K2. Witamina K2 jest nietoksyczna i nie ma potrzeby obawiać się jej przedawkowania.

Wielonienasycone kwasy tłuszczowe Omega-3 dobrze łączą się z witaminą D, ponadto o ich łącznym zastosowaniu decyduje sama natura: na przykład w jednym z najpopularniejszych naturalnych źródeł kalcyferolu, oleju rybnego, witaminie D towarzyszą kwasy Omega-3.

Leki, które zmniejszają potencjalne skutki uboczne witaminy D.

Chciałbym od razu podkreślić: niebezpieczeństwo tkwi nie tyle w samej witaminie D, ile w złym przebiegu reakcji biochemicznych z zachwianiem równowagi mikroelementów. Część tego można przeczytać powyżej, w akapitach poświęconych interakcji witamin D i K2 lub kalcyferolu i magnezu. Ważne jest, aby wraz z kalcyferolem do organizmu dostały się substancje wchodzące z nim w interakcje biochemiczne – w tym przypadku witamina D działa, a nie odkłada się w tkance tłuszczowej.

Oprócz wyżej wymienionego magnezu i witaminy K2, rekomendowanymi suplementami witaminy D są witaminy z grupy „przeciwutleniacze” – A, C i E oraz witaminy z grupy B (B1, B2, B5, B6).

Osobno chciałbym powiedzieć o witaminie E: w umiarkowanych dawkach ta substancja jest przydatnym dodatkiem do kalcyferolu. Ale w dużych dawkach może blokować wchłanianie witaminy D, o czym należy pamiętać i brać pod uwagę podczas prowadzenia kursów witaminoterapii.

Leki, które zaburzają wchłanianie witaminy D.

Kalcyferol i suplementy żelaza, a także niektóre leki nie mogą być przyjmowane w tym samym czasie, ponieważ substancje te wzajemnie przeszkadzają we wzajemnym wchłanianiu. Najczęściej potrzebę jednoczesnego przyjęcia można napotkać przy znacznym wyczerpaniu, hipowitaminozy pacjenta w połączeniu z niedokrwistością. Jednocześnie zarówno preparaty żelaza, jak i witamina D są niezbędne pacjentowi „tu i teraz”, nie ma możliwości rozłożenia w czasie kursów witaminoterapii. W takim przypadku właściwą decyzją byłoby przyjmowanie suplementów witaminy D i żelaza w odstępie dwóch godzin. Lub, alternatywnie, domięśniowe wstrzyknięcie witaminy D do wstrzyknięć z jednoczesną doustną suplementacją żelaza.

Inną sytuacją, w której przejście na witaminę D w postaci iniekcyjnej może być wyjściem z sytuacji, jest konieczność jednoczesnego przyjmowania jej z lekami przeciwpadaczkowymi lub nasennymi. Leki przeciwpadaczkowe należy zażywać stale: nawet jeden dzień przerwy może wpłynąć na stan pacjenta i wywołać kolejne napady padaczkowe. Dlatego w takich przypadkach zaleca się wstrzyknięcie kalcyferolu.

Przy jednoczesnym podawaniu leków spalających tłuszcz (orlistat) i witaminy D, metabolizm tej ostatniej może być znacznie upośledzony, dlatego zaleca się również wybór postaci do wstrzykiwań lub czasowe zaprzestanie przyjmowania kalcyferolu do czasu zakończenia przyjmowania orlistatu.

Przyjmowanie leków przeciwgruźliczych zaburza nie tyle wchłanianie witaminy D, ile jej przekształcanie w aktywne metabolity w wątrobie. W takim przypadku lepiej wykluczyć jednoczesne podawanie leków przeciwgruźliczych i kalcyferolu – na szczęście terapia gruźlicy jest ograniczona czasowo i nie trwa długo.

Leki, które nasilają możliwe skutki uboczne

Istnieje grupa leków, które zwiększają możliwe skutki uboczne przyjmowania kalcyferolu. Lub odwrotnie, witamina D może nasilać negatywne skutki uboczne tych leków. Ponadto w tej grupie nie ma znaczenia sposób wprowadzania kalcyferolu do organizmu – negatywny efekt będzie widoczny zarówno przy doustnym przyjmowaniu witaminy, jak i przy stosowaniu form iniekcyjnych.

W szczególności jednoczesne przyjmowanie witaminy D i leków zobojętniających zawierających magnez może wywołać znaczny wzrost poziomu magnezu we krwi. W takim przypadku zaleca się monitorowanie laboratoryjnego poziomu magnezu w surowicy krwi i, jeśli to konieczne, tymczasowe zaprzestanie przyjmowania witaminy D lub zastąpienie leków zobojętniających zawierających magnez lekami o podobnym działaniu, ale bez magnezu.

Ponadto kalcyferol może działać jako antagonista leków przepisywanych ze zwiększonym poziomem wapnia we krwi, neutralizując ich działanie i wywołując negatywne skutki uboczne. W związku z tym konieczne jest wykluczenie jednoczesnego stosowania takich leków i przepisanie przebiegu kalcyferolu dopiero po normalizacji poziomu wapnia we krwi.

Jednoczesne przyjmowanie witaminy D z diuretykami tiazydowymi wiąże się również z gwałtownym wzrostem zawartości wapnia we krwi. W związku z tym należy albo wykluczyć jednoczesne stosowanie takich leków, albo zastąpić leki moczopędne analogami z innych grup na okres terapii witaminowej.

Glikozydy nasercowe w połączeniu z witaminą D mogą również powodować wzrost poziomu wapnia w surowicy, a ponadto, gdy są przyjmowane jednocześnie, toksyczność samych glikozydów może znacznie wzrosnąć. Jednoczesne podawanie takich leków powinno odbywać się niezwykle ostrożnie, pod ścisłym nadzorem lekarza i wyraźnie w zalecanych przez niego dawkach.

Aleksandra Olszar
Edytor serwisu