5 dipodstawionych rybonukleotydów sodu

Dostarczamy do jednej z 626 aptek w Twoim regionie

Bezpłatnie dostarczymy w ciągu 1-3 dni

Płatność w aptece przy odbiorze towaru

Minimalna kwota pierwszego zamówienia to 200 i, drugiego i kolejnych 400 i

  • Instrukcje
  • Analogi 29
  • Zostaw opinię
  • Apteka

Instrukcja użytkowania Roztwór Ropivabin do w. 5 mg / ml. 10ml 5szt

  • Krótki opis
  • efekt farmakologiczny
  • Wskazania
  • Sposób podawania i dawkowanie
  • Skutki uboczne
  • Przeciwwskazania
  • Specjalne instrukcje
  • Interakcje z innymi lekami
  • Struktura

Krótki opis

Grupa kliniczna i farmakologiczna: znieczulenie miejscowe.
Grupa farmakoterapeutyczna: znieczulenie miejscowe.
Forma uwalniania: roztwór do wstrzykiwań, przezroczysty, bezbarwny.

efekt farmakologiczny

Znieczulenie miejscowe typu amidowego. Powoduje znieczulenie i działa przeciwbólowo. W dużych dawkach powoduje znieczulenie operacyjne, w mniejszych – blokadę czucia z ograniczoną niepostępującą blokadą motoryczną.
Mechanizm działania związany jest z odwracalnym spadkiem przepuszczalności błony włókien nerwowych dla jonów sodu. W efekcie następuje zmniejszenie tempa depolaryzacji i podwyższenie progu pobudliwości, co prowadzi do miejscowej blokady impulsów nerwowych.
W znacznie zwiększonej dawce działa depresyjnie na ośrodkowy układ nerwowy i mięsień sercowy (zmniejsza pobudliwość i automatyzm, pogarsza przewodnictwo). Ropiwakaina charakteryzuje się długotrwałym działaniem. Czas trwania znieczulenia zależy od dawki i drogi podania, ale nie zależy od obecności środka zwężającego naczynia krwionośne.

Farmakokinetyka
Po podaniu zewnątrzoponowym ropiwakaina jest całkowicie wchłaniana z przestrzeni zewnątrzoponowej. Absorpcja jest dwufazowa. Stężenie ropiwakainy w osoczu zależy od dawki, drogi podania i unaczynienia miejsca wstrzyknięcia.
Farmakokinetyka ropiwakainy jest liniowa, Cmax w osoczu jest proporcjonalne do dawki.
Vd ropiwakainy wynosi 47 litrów. Wiązanie w osoczu krwi zachodzi głównie z glikoproteinami alfa1-kwaśnymi, frakcja niezwiązana wynosi około 6%.
Długotrwałe podawanie ropiwakainy zewnątrzoponowej prowadzi do zwiększenia całkowitej zawartości ropiwakainy w osoczu krwi, co jest spowodowane pooperacyjnym wzrostem poziomu alfa1-kwaśnych glikoprotein we krwi. Jednocześnie stężenie niezwiązanej, farmakologicznie czynnej ropiwakainy zmienia się w znacznie mniejszym stopniu niż jej całkowite stężenie w osoczu krwi.
Jest w znacznym stopniu metabolizowany w organizmie, głównie na drodze hydroksylacji. Głównym metabolitem jest 3-hydroksy-ropiwakaina.
T1 / 2 w fazie początkowej i końcowej wynosi odpowiednio 14 minut i 4 h. Całkowity klirens osoczowy wynosi 440 ml / min. Po podaniu dożylnym około 86% dawki wydalane jest z moczem, głównie w postaci metabolitów, a tylko około 1% dawki jest wydalane z moczem w postaci niezmienionej. Około 37% 3-hydroksy-ropiwakainy jest wydalane z moczem, głównie w postaci koniugatów.

Wskazania

Znieczulenie chirurgiczne: znieczulenie zewnątrzoponowe do zabiegów chirurgicznych, w tym cięcia cesarskiego; blokada dużych nerwów i splotów nerwowych; blokada poszczególnych nerwów i znieczulenie miejscowe infiltracyjne.
Łagodzenie zespołu ostrego bólu: długotrwała infuzja zewnątrzoponowa lub przerywane podawanie bolusa, na przykład w celu złagodzenia bólu pooperacyjnego lub bólu podczas porodu; blokada poszczególnych nerwów i znieczulenie miejscowe infiltracyjne.

Sposób podawania i dawkowanie

Dawkę ustalamy indywidualnie, w zależności od wskazań, sytuacji klinicznej, stanu pacjenta.

Skutki uboczne

Reakcje alergiczne: objawy skórne, wstrząs anafilaktyczny.
Większość skutków ubocznych występujących podczas znieczulenia nie jest związana z działaniem zastosowanego środka znieczulającego, ale z techniką wykonania znieczulenia przewodowego. Najczęstszymi (ponad 1%) działaniami niepożądanymi były następujące, które uznano za istotne klinicznie, niezależnie od tego, czy ustalono związek przyczynowy ze znieczuleniem.
Od strony układu sercowo-naczyniowego: nadciśnienie tętnicze, niedociśnienie tętnicze, bradykardia, tachykardia.
Z układu pokarmowego: nudności, wymioty.
Od strony ośrodkowego układu nerwowego i obwodowego układu nerwowego: bóle głowy, zawroty głowy, parestezje.
Neuropatia i dysfunkcja rdzenia kręgowego (zespół przedniej tętnicy rdzeniowej, zapalenie pajęczynówki) są zwykle związane z techniką znieczulenia regionalnego, a nie z działaniem ropiwakainy.
Inne: gorączka, dreszcze, zatrzymanie moczu.

Przeciwwskazania

Dzieci poniżej 12 roku życia nadwrażliwość na środki miejscowo znieczulające typu amidowego.

Stosowanie w ciąży i laktacji
Stosowanie w okresie ciąży jest możliwe w przypadkach, gdy potencjalne korzyści z terapii dla matki przewyższają istniejące ryzyko dla płodu. Istnieją dowody na to, że ropiwakaina stosowana w położnictwie do znieczulenia lub znieczulenia nie powoduje żadnych negatywnych skutków. Ropiwakaina dobrze przenika przez barierę łożyskową. Wiązanie z białkami osocza u płodu jest mniejsze niż u matki.
Jeśli konieczne jest stosowanie go w okresie laktacji, należy pamiętać, że niewielkie ilości ropiwakainy przenikają do mleka kobiecego.
Wniosek o naruszenie funkcji wątroby
Ropiwakainę należy stosować ostrożnie u pacjentów z postępującą marskością wątroby. U pacjentów z ciężką chorobą wątroby spowodowaną upośledzoną eliminacją może być konieczne zmniejszenie dawki ropiwakainy przy wielokrotnym podawaniu.
Stosowanie w przypadku zaburzeń czynności nerek
Ropiwakainę należy ostrożnie podawać pacjentom ze znacznymi zaburzeniami czynności nerek. Zwykle u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek pojedyncza dawka lub krótkotrwała infuzja nie wymaga dostosowania dawki. Jednak w przewlekłej niewydolności nerek często obserwuje się kwasicę i hipoproteinemię, co zwiększa ryzyko ogólnoustrojowego toksycznego działania ropiwakainy. W takich przypadkach należy zmniejszyć dawkę ropiwakainy.
Stosowanie u dzieci
Przeciwwskazane u dzieci w wieku poniżej 12 lat.

Specjalne instrukcje

Zabieg znieczulenia przewodowego powinien wykonywać doświadczony specjalista dysponujący sprzętem i lekami dostępnymi do resuscytacji. Cewniki IV należy założyć przed rozpoczęciem dużych bloków.
Należy zachować ostrożność podając ropiwakainę pacjentom z ciężkimi chorobami współistniejącymi (w tym częściowym lub całkowitym blokiem serca, postępującą marskością wątroby, znacznymi zaburzeniami czynności nerek). Aby zmniejszyć ryzyko wystąpienia ciężkich skutków ubocznych, konieczne jest wstępne wyleczenie współistniejących chorób przed dużymi blokadami, a także skorygowanie dawki stosowanego środka znieczulającego. U pacjentów z ciężką chorobą wątroby spowodowaną upośledzoną eliminacją może być konieczne zmniejszenie dawki ropiwakainy przy wielokrotnym podawaniu. Zwykle u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek pojedyncza dawka lub krótkotrwała infuzja nie wymaga dostosowania dawki. Jednak w przewlekłej niewydolności nerek często obserwuje się kwasicę i hipoproteinemię, co zwiększa ryzyko ogólnoustrojowego toksycznego działania ropiwakainy.
W przypadku przypadkowego donaczyniowego podania ropiwakainy mogą wystąpić objawy zatrucia, ujawniające się natychmiast lub z opóźnieniem.

Wpływ na zdolność kierowania pojazdami i mechanizmami
Stosowanie ropiwakainy może prowadzić do przejściowego upośledzenia funkcji motorycznych, koordynacji ruchów i szybkości reakcji psychomotorycznych. Okres, po którym możliwe jest podjęcie potencjalnie niebezpiecznych działań, które wymagają wzmożonej uwagi, ustalany jest indywidualnie.

Interakcje z innymi lekami

Przy jednoczesnym stosowaniu ropiwakainy z innymi środkami miejscowo znieczulającymi lub lekami podobnymi strukturalnie do miejscowych środków znieczulających typu amidowego możliwe jest zsumowanie efektów.

Struktura

1 ml zawiera:
chlorowodorek ropiwakainy – 5 mg;
Substancje pomocnicze: chlorek sodu – 8 g, wodorotlenek sodu 0,1 M roztwór lub 1 M roztwór kwasu solnego – do pH 4,0-6,0, woda d / i – do 1 litra.

Aleksandra Olszar
Aleksandra Olszar

Edytor serwisu

Ważne wskazówki